Δ.Μ. 30/9/2016

Τι;
πες μου τι να έκανα για σένα
για να αποδείξω επιτέλους
πόσο σε αξίζω
πόσο πολύ θέλω επιτέλους
να ζήσω την αγάπη και τον έρωτα
προστατευμένη από πληγές και τραύματα
ευγνώμων για τη δική σου
ειλικρινή αποδοχή κι εκτίμηση;
Θα έβγαζα την πανοπλία μου.
Ακούς;
Αυτό λογίζεται θυσία.
Να νιώθεις γυμνός
τρωτός, ευάλωτος ως το κόκκαλο.
Αυτό θα πει παράδοση,
εμπιστοσύνη στην ηθική του άλλου.
Κι ύστερα,
με γυμνά τα χέρια
με μια άυλη, αόρατη κόλλα
θα ένωνα τα κομμάτια της καρδιάς σου,
όποια μου υποδείκνυες:
τα πιο πονεμένα, τα πιο μοναχικά,
τα πιο απόμερα από σένα,
τα πιο ευάλωτα, παιδικά σου όνειρα
και σαν άλλο παιδί κι εγώ
δίχως σοφία, μα όλο πρόθεση
θα ήθελα
θα προσπαθούσα
θα ικέτευα τα ίδια μου τα γυμνά χέρια
μέχρι να τα καταφέρω.
Κι αν πάλι αυτό δε γινόταν,
αν αποτύχαινα τελικά,
θα σε παρακαλούσα
να μη με περιφρονήσεις
να μη με διώξεις.
Άσε τα χέρια μου να είναι αγκαλιές σου
από τις πιο σφιχτές
από τις πιο θερμές
από τις πιο τρυφερές
μ' εκείνη την αόρατη κόλλα
που τόσο δυνατά
ενώνει τα κομμάτια
τα χιλιοσκορπισμένα των ανθρώπων
ώσπου νιώθεται επιτέλους
η ακεραιότητα του είναι
έστω σε στιγμές.

Δ.Μ. 7/6/2016

https://www.youtube.com/watch?v=WJuWvMmGr_s

Οι άνθρωποι
όπως κατάλαβα
ζηλεύουμε
τα φτερωτά όντα.
Από τις πιο μικρές φτερούγες
μέχρι τις πελώριες πτέρυγες
των αεροπλάνων.
Την παραμικρή στάλα διαφυγής,
το απειροελάχιστο ίχνος ελευθερίας.
Εσύ,
έχεις φτερά.
Μη προτρέχεις,
δεν τα είδα.
Έκλεισα τα μάτια
και τα ένιωσα.
Αισθάνθηκα τη θέρμη τους
κι ήταν πανέμορφα.
Σαν νυχτερίδα εγώ,
τυφλή,
έστειλα υπερηχητικά κύμματα
κι ήρθαν πίσω
και σε εννόησα.

Έχεις πανέμορφα φτερά.
Μην περικαλύπτεσαι.
Τα έχεις για να σε ανυψώνουν,
για να ξεφεύγεις από μας τους ανθρώπους
και τον κόσμο αυτό που σε πονά.
Ή μήπως μεγάλωσες τοσο πολύ πια
που ο κόσμος σου φαίνεται καλός
κι απλά οι άνθρωποι πληγώνουν;

Ό,τι κι αν είναι.
Μη σκεπάζεσαι με τα φτερά σου,
μήπως και σε προστατέψουν.
Μη τα κάνεις τείχος εμπρός σου
μήπως περάσει άνθρωπος πλαστός.
Θα τα 'χεις ακίνητα
κι ο ίδιος στάσιμο νερό,
πάγος θα γίνεις.
Τα νερά βρωμιζουν,
στερεύουν με το καιρό
κι ο πάγος, λύση δεν είναι.

Έχεις πανέμορφα φτερά άλλωστε.

Μην το ξεχνάς.
Μ' αυτά ανυψώνεσαι.
Με τη δύναμή τους φτάνεις τον ουρανό
και χαίρεσαι το φως τον αστεριών.
Μην υποτιμάς το άγγιγμά τους.
Με το φως που γεύτηκες
ξανακατεβαίνεις στη γη
και πορεύεσαι σ' αυτόν τον κόσμο.
Αυτό το ίδιο φως σκορπάς ολόγυρα
και γίνεσαι αστέρι ανάμεσά μας.

Δ.Μ. 5/5/2016

https://www.youtube.com/watch?v=5AGZuqB1rJk

Ως ιντερνετική φίλη
που είμαι
και
όπως είναι απαραίτητες
οι διακοπές σου
να δεις τους δικούς σου,
να ξεκουραστείς,
να ξεχάσεις
όσα σε μαστιγώνουν
όλον αυτόν τον καιρό,

επιτρέπεται
να εκφράσω παράπονο;

Επιτρέπεται
να εκφράσω νοσταλγία
γι' αυτές τις βραδινές μας
συζητήσεις,
διατηρώντας ακόμη
έστω ένα μέρος της αξιοπρέπειάς μου;

Μου λείπεις.
Πώς να σιωπήσω τη λαχτάρα;
Πες μου,
πώς;

Λαβωμένος μαχητής γένους θηλυκού

Κάπως έτσι σε περιμένω.
Γεμάτο πατρική στοργή κι αγάπη,
τιμιότητα, αγνή ψυχή, καλοσύνη'
λίγη απο την ανιδιοτέλεια του Θεού
για να μπορέσεις
να με δεχτείς στην αγκαλιά σου.
Ξέρεις, όλη μου τη ζωή
σε αντικαθιστούσα.
Για ν' αντέξω την απουσία σου.
Με έμψυχα και άψυχα όντα.
Άλλοτε με φανταστικούς ήρωες
που έπλαθα με το μυαλό μου,
άλλοτε με υπαρκτά είδωλα
με τη μορφή.... δε θα σου πω!
κι άλλοτε με ξύλινους,
χριστουγεννιάτικους καρυοθραύστες'
θα λεγες οτι είναι αρκετά θαρραλέοι
για ν' αντέξει το σπαθί τους
όλα μου τα ελαττώματα.

Φτωχέ,
-αφού κι εγώ φτωχή είμαι
χωρίς προικιά να γεμίζουν την καρδιά σου,
όπως γεμίζεις εσύ τη δική μου-

σε παρακαλώ
να ανεχτείς για λίγο αυτή την αδικία
μέχρι να σου γίνω ανυπόφορη
και να φύγεις.
Σε περίμενα τόσο πολύ.
Τόσο καιρό.
Με τόση λαχτάρα.
Δεν ξέρω γιατί η ευτυχία μου
εξαρτήθηκε τόσο πολύ από την ύπαρξή σου.
Μα σε περίμενα
και συνεχίζω να σε περιμένω
πριν κλείσω τα μάτια μου για πάντα.

Μην αργείς....ψυχοραγώ.
Σα λαβωμένος μαχητής
που απλά περιμένει να καταλήξει
από τα τραύματά του.

Περίεργη ιδέα

Περίεργη ιδέα η χθεσινή.
Αλλά ήτανε ωραία.
Μεσ' το μυαλό σαν ταινία μικρού μήκους'
πριν καν βγούμε το πρώτο μας ραντεβού
είχαμε συναντηθεί,
είχαμε βγει κάμποσες φορές ακόμη,
σε είχα ρωτήσει με θράσος
πότε θα ξαπλώσουμε μαζί
κι εσύ με κοίταγες έκπληκτος'
αναρωτιόσουν
πώς μιά τόσο μικρόσωμη νεαρή ύπαρξη
χωράει τέτοια
μα τέτοια λαίμαργη προστυχιά!
Και σιγά μην αρνιόσουν το γεύμα.
Και ήρθες και γδυθήκαμε
και ξαπλώσαμε
κι αγκαλιαστήκαμε'
ξύπνησα το πρωί και σε είδα δίπλα μου
μα χάθηκε όλο!
Ξύπνησα και σε τρόμαξα,
γιατί έκλαιγα από τους εφιάλτες
και χωρίς να σε ξέρω,
έπλασα το σώμα σου
γεμάτο αγάπη και στοργή για μένα.
Το κατάλαβες.
Γι' αυτό μ' αγκάλιασες.

Χωρίς να σε ξέρω, καθαρά για να θρέψω
τα δικά μου αισθήματα, τις δικές μου ανάγκες,
έζησα έναν μικροέρωτα, μια δική μου φαντασίωση.
Και χόρτασα αρκετά,
ώστε να προσπαθώ τώρα να τη διαλύσω
σαν να μην υπήρξε.

Απώλεια

Εάν η αγάπη συμπυκνώνεται, εαν υπάρχει τρόπος να εκφραστεί ο ανθρώπινος πόνος μιάς ταραγμένης ψυχής που τρέμει, νομίζω οτι τον βρήκα. Σκέψου την απώλεια μιας αξίας που καθορίζει και κατευθύνει τη ζωή σου. Μια επιστήμη, μια τέχνη, ένας άνθρωπος, μια εικόνα του εαυτού σου. Προσωπικά τρέμω. Νιώθω την ανάγκη να τρέμω κάθε λίγο και λιγάκι. Να πονώ σαν να χάνω αυτή μου την αξία. Μήπως κι ο τόσος πόνος και τα δάκρυα, γίνουν συνήθεια και μειωθεί με κάποιον τρόπο ο πόνος που θα νιώθω εκείνη την ημέρα που ο εφιάλτης μου πραγματοποιηθεί.

Γυναικεία Υπόθεση 21ου αιώνα

Και τι ήμουν τελικά για σένα
όταν με γνώρισες
κι άνοιξες την πόρτα
της μίας σου πλευράς;
Τώρα; Τι είμαι;
Μια άγνωστη χωρίς μέλλον;
Μια πρόσκαιρη παρέα;
Μια βραχεία μικροπαρέμβαση
στη μονότονη για σένα ζωή σου;
Μήπως μια χαζή
με την οποία προς το παρόν
τραβιέσαι;
Μήπως μια μελλοντική ερωμένη;
Ή η ελεύθερή σού σχέση
με ημερομηνία λήξης
την οποία ακόμη δε γνωρίζω;

Θέλω να ξέρω. Να υπολογίσω.
Πόσο χρόνο θα σου πάρει
να με ξαπλώσεις στο κρεβάτι.

Να χαρώ σαν κοριτσάκι.
Να λαχταρίσω σαν έφηβη.
Ν' αναστανάξω σα γυναίκα.
Να σ' αποχαιρετήσω
σαν κυρία.

Συρία- Κύπρος: μια σκέψη δρόμος

Όπως χαζεύω το τάμπλετ
και μια ενοχή
μου περνάει από το μυαλό
για το σίδερο που καίει ρεύμα
τζάμπα
-τα ρούχα περιμένουν-
περνάνε από τα μάτια μου
ένα κολάζ φωτογραφίες
του facebook

"Η Συρία 2011-2015"

Κι όπως με χρήματα δανεικά
και χρήματα Ευρωπαϊκών
-μα ναι-
προγραμμάτων
εγώ σπουδάζω εκτός Ελλάδος
-παρηγοριά βέβαια
η αδελφοχώματη Κύπρος-
ένα επάγγελμα χωρίς προοπτικές
για βιοποριστικές διεξόδους
μόνο καλλιέργεια νου και ματαιοπονίας
απορώ'
τι αξίζω ν' ακούω
την αγαπημένη μου κλασσική μουσική
σαν αρχόντισα
και να μην πεθαίνω όπως εκείνοι
λυτρωμένη;

Manila

Άνεμος φύσηξε

άνεμος έδιωξε τη ρόκα

μη γνέθεις παραμύθια, μάτια μου,

στον ήλιο χαμογέλα πρώτα

Ταξίδι είναι η στιγμή

όνειρο που γεννάται

στα μάτια μου όταν σε κοιτώ

χτύποι της καρδιάς, βαράτε

κι αν οι πόθοι μου κρυφοί

κι αν λογίζονται μεγάλοι,

είν' ο κόσμος που μικρός

κάνει το βότσαλο ακρογυάλι

και σεις ανθρώπων παντογνώστες

μάθετε και να ρωτάτε

τους πόθους κι όχι το σωστό

μην μ' εμποδίζετε, 

σιωπάτε!

Με πολλή αγάπη
στη φίλη και συνάδελφο,
Manila Dhespollari

Όνειρο ήτανε

Ξύπνησα μ' αναφιλητά
διώχνοντας τα όνειρα
που είχαν τη μορφή σου
και είπα:
Διάλεξε!
Εξαφανίσου προ του τέλους
ή εμφανίσου επιτέλους!
Τσακίσου απο τον ύπνο μου,
χαμογέλα μου στον ξύπνιο μου!

Από δειλία ή από αξιοπρέπεια
δεν επιθυμώ να σε αγγίξω.
Ίσως κι απο φόβο
μήπως περάσεις το άγγιγμά μου
για ταρακούνημα
και χαθείς για πάντα...
Να τολμήσω; Λες;
Δεν μπορώ να στο εκφράσω ευθέως....
Ομορφιά ψυχής και σώματος,
δε μπορώ.
Τι μου φταις
να σου ανακατέψω τους καφέδες σου
αφού κι εγώ ένα είδωλο είδα
μια μορφή έπλασα
από αυτά που διάβαζα
χωρίς να σε δω
ή να σε ακούσω
χωρίς να δω πώς εκφράζεσαι όταν μιλάς
ή όταν συμπεριφέρεσαι.
Φοβάμαι πολύ
πως ότι αγάπησα και πόθησα
περισσότερο απ' όλα
τότε
όπως και τώρα
ήταν μια ασφαλής, γλυκιά,
αγνή φιγούρα,
η μισή ενός τρυφερού πατέρα,
η άλλη μισή ενός φλογερού εραστή
δυό πλευρές
ένα νόμισμα
να χωρά και την κορώνα και τα γράμματα
και την ώριμη πτυχή μου
και την ανώριμη γραμμή
που ακόμη δεν έχω καταφέρει
ν' ανακαλύψω.
Έστω.
Θα διεκδικήσω σιωπηλά
ό,τι πόθησα
 χωρίς να μαγαρίσω τις σκέψεις
ή την ψυχή σου.
Αν τύχει
ή
αν βρω το κουράγιο,
θα το μάθεις πόσο σε αγάπησα
από μακριά.

Πρωίμιο

Κι όταν  βρεις κείνον τον άνθρωπο
που έστω
-τότε-
μεσ' το μυαλό σου
μεσ' την ανάγκη την πολλή
θα  πλάσεις
γι' αδελφή ψυχή σου,
θ' αρχίσεις ένα κλάμα ατέλειωτο'
σπαραξικάρδιο'
πρωίμιο μιας αφήγησης
δύσκολης,
αφού ήσουν
για όλους τους πόνους τους αφόρητους
των τόσων χρόνων η αχθοφόρος.
Κι αν όντως είν'  αυτός
για το οποίο τον προορίζεις,
είναι
δεν είναι η αδελφή περιστέρα σου,
αμήχανος θ' αναρωτιέται:
θα μιλήσεις επιτέλους
ή ν΄ αρχίσει τις ερωτήσεις;

Δεν ξεφεύγεις από το παρελθόν'
είναι μονάχα μια λέξη
που χτυπάει σαν καμπάνα
για να σημάνει το παρόν. 
Μα ξέροντας πως την ακούς
και πως την έχεις ξανακούσει,
σκύβεις και σκέφτεσαι δικαίως
πως δεν αλλάζει το πατρόν.

Lucky man

Confusion

your sight an

illusion

next to me.

Controversy

your dirty sheets

to

your aromatic body.

It makes me want you.

More.

But no love is found

anywhere for me.

I call it "unlucky".

People.

Situaton.

Time.

So, if you don't

ask for love,

what are you

longing for,

lucky man?

το μπλε τριαντάφυλλο

Η πόρτα κλείνει

η ανάσα μου σβήνει

κι όμως μου φαίνεσαι όμορφος

ακόμη πολύ

Βρωμάνε οι λέξεις

το ίδιο κι οι σκέψεις

τσιγάρο και άρωμα

απο το σώμα σου

Το ύψος σου με θίγει

κι η τσάντα μου ανοίγει

για να σου προσφέρει

το λουλούδι σου

Κι όμως ήταν καλοφτιαγμένο

και ωραία δεμένο

με την κορδέλα

Ψιλοχάλασε στην τσάντα

Δεν το περίμενα πάντα

οτι θα χάριζα ένα

μπλε τραντάφυλλο

Περίμενα ηλιοβασίλεμα

ζεστή σοκολάτα στα μάτια σου,

μα το μικρό σου χαμόγελο

έκανε τα μάτια μου

να πεθάνουν στα δικά σου

Βωμολοχίες

Δεν πίστευα οτι

θα μιλάω

κάποτε

έτσι.

Πόσο μάλλον οτι

θα έχω τέτοια

άποψη

για κάποιον.

Αλλά με γάμησες.

Είτε το ήθελες,

είτε όχι.

Κι αυτό γιατί με έκανες να δω στα μάτια σου

οτι θα μπορούσα να σ' αρέσω και σαν άνθρωπος.

Σαν άνθρωπος....

Αμαρτία

Δεν υπάρχει χειρότερη βλακεία

σωστό ή αμαρτία

να τα χεις όλα κι όμως να κλαις

χωρίς να ξέρεις τι θα σε βοηθήσει

χωρίς να ξέρεις τι θες.

Να κλαις για μια αφορμή, για ένα λεπτό,

χωρίς μια ψυχή, χωρίς ένα σκοπό

δίπλα σου.

Να κλαις...

που με δική σου απόφαση

αποχωρίζεσαι

την αγκαλιά μιας νύχτας

το χάδι μιας αυγής

τη ζεστασιά μιας καληνύχτας

υπο το φως της ηδονής

έστω και ψεύτικα...

...γιατί ενώ τα έχεις ανάγκη,

ο άνθρωπος

που θα στα δώσει

δε θα νοιαστεί για σένα

παρα μόνο εκείνη τη βραδιά.

Μα έχοντας διώξει τον πειρασμό,

συνεχίζω να κλαίω...

Δε δίνεις δεκάρα...

Μου λες πως σε γράφω

πως σου πουλάω αγκαλίτσες

τους τρεις τελευταιούς μήνες

Εγώ λέω πως εσύ

δε δίνεις δεκάρα για μένα

Κι έτσι απο αντίδραση

μου πετάς μια πεντάρα

Κι εγώ την ψάχνω όσο τίποτα

χωρίς όμως να το δείχνω

Πολύ απλά γιατί ξέρω

βλέπω το χέρι σου το γρήγορο

που απλώνει και παίρνει πίσω

την πεντάρα

Γι' αυτούς που ο χρόνος δε γιατρεύει...

Είναι φορές που θες να παντρευτείς
ένα όνειρο ζωής
έναν άνθρωπο
ένα ψέμα
ένα χέρι που σ' απελευθερώνει
μια αλήθεια που πότε πότε σε λυτρώνει

να νιώσεις λιγότερο άνθρωπος
και περισσότερο Θεος'
μα μόνο στο δικό σου κόσμο
μόνο στη ζωή που δικαιωματικά σου ανήκει
για να ευτυχείς μόνο πάνω στο δικό σου βάρος
και κανείς να μη ζητήσει το λογαριασμό...

...για να γίνεις πούπουλο
και το τσούξιμο των ημερών να περάσει.

Αλλά είναι τόσο δύσκολο
που όσο το σκέφτεσαι
ολοένα και δυστυχείς
γιατί όταν μικρός αποκτάς πληγές
μεγαλόνοντας
ολοι και όλα, ακόμα και συ
πατάς πάνω σ' αυτές

για να συνεχίσεις
είτε όχι, είτε το θες
για να ζήσεις
παιδί του μέλλοντος,
βρέφος του χθες.

Μα οι πληγές να πληθαίνουν...

Αντιερωτικόν

Σ' ευχαριστώ
που τραγουδώ ακόμα
σ' έναν άπιαστο ρυθμό
σ' ένα σκοπό όλο δικό μου
ευχαριστώ
που τραγουδώ ακόμα.

Σ' ευχαριστώ
που με αφήνεις και μιλώ
που σου ζητώ να με προσέχεις
που σε ξεχνώ και συ μ' αντέχεις
ευχαριστώ
που σου μιλώ
ακόμα.

Ζητώ συγγνώμη
που αφήνω τις στιγμές
να μιλάνε για το χθες
και για τα χρόνια
ξέροντας πως κι αν εγώ θα φεύγω
εσύ θα είσαι πάντα εκεί για να γυρνώ.

Σ' ευχαριστώ

γιατί τα λάθη άνθρωπο με κάνουν

κι αφορμή δίνουν στηνς αγκαλιά σου να χωθώ.


Εαν αυτό το τραγούδι, σας θυμίζει έστω και έναν άνθρωπο της ζωής σας, εκτός εραστή ερωτικό σύντροφο, να ξέρετε οτι είστε πολύ τυχεροί...

Η Φτέρη

Μια φτέρη είμαι

καιρό

απ' τον αέρα δέρνομαι

απ' τις σταγόνες πνίγομαι

αισχρό

απ' το χώμα τυρρανιέμαι

κι η φωτιά κατάρες δίνει

γιατί ρίζες πια δεν έχω

και δεν ξέρω ν' αγαπώ