Συρία- Κύπρος: μια σκέψη δρόμος

Όπως χαζεύω το τάμπλετ
και μια ενοχή
μου περνάει από το μυαλό
για το σίδερο που καίει ρεύμα
τζάμπα
-τα ρούχα περιμένουν-
περνάνε από τα μάτια μου
ένα κολάζ φωτογραφίες
του facebook

"Η Συρία 2011-2015"

Κι όπως με χρήματα δανεικά
και χρήματα Ευρωπαϊκών
-μα ναι-
προγραμμάτων
εγώ σπουδάζω εκτός Ελλάδος
-παρηγοριά βέβαια
η αδελφοχώματη Κύπρος-
ένα επάγγελμα χωρίς προοπτικές
για βιοποριστικές διεξόδους
μόνο καλλιέργεια νου και ματαιοπονίας
απορώ'
τι αξίζω ν' ακούω
την αγαπημένη μου κλασσική μουσική
σαν αρχόντισα
και να μην πεθαίνω όπως εκείνοι
λυτρωμένη;

Manila

Άνεμος φύσηξε

άνεμος έδιωξε τη ρόκα

μη γνέθεις παραμύθια, μάτια μου,

στον ήλιο χαμογέλα πρώτα

Ταξίδι είναι η στιγμή

όνειρο που γεννάται

στα μάτια μου όταν σε κοιτώ

χτύποι της καρδιάς, βαράτε

κι αν οι πόθοι μου κρυφοί

κι αν λογίζονται μεγάλοι,

είν' ο κόσμος που μικρός

κάνει το βότσαλο ακρογυάλι

και σεις ανθρώπων παντογνώστες

μάθετε και να ρωτάτε

τους πόθους κι όχι το σωστό

μην μ' εμποδίζετε, 

σιωπάτε!

Με πολλή αγάπη
στη φίλη και συνάδελφο,
Manila Dhespollari

Όνειρο ήτανε

Ξύπνησα μ' αναφιλητά
διώχνοντας τα όνειρα
που είχαν τη μορφή σου
και είπα:
Διάλεξε!
Εξαφανίσου προ του τέλους
ή εμφανίσου επιτέλους!
Τσακίσου απο τον ύπνο μου,
χαμογέλα μου στον ξύπνιο μου!

Από δειλία ή από αξιοπρέπεια
δεν επιθυμώ να σε αγγίξω.
Ίσως κι απο φόβο
μήπως περάσεις το άγγιγμά μου
για ταρακούνημα
και χαθείς για πάντα...
Να τολμήσω; Λες;
Δεν μπορώ να στο εκφράσω ευθέως....
Ομορφιά ψυχής και σώματος,
δε μπορώ.
Τι μου φταις
να σου ανακατέψω τους καφέδες σου
αφού κι εγώ ένα είδωλο είδα
μια μορφή έπλασα
από αυτά που διάβαζα
χωρίς να σε δω
ή να σε ακούσω
χωρίς να δω πώς εκφράζεσαι όταν μιλάς
ή όταν συμπεριφέρεσαι.
Φοβάμαι πολύ
πως ότι αγάπησα και πόθησα
περισσότερο απ' όλα
τότε
όπως και τώρα
ήταν μια ασφαλής, γλυκιά,
αγνή φιγούρα,
η μισή ενός τρυφερού πατέρα,
η άλλη μισή ενός φλογερού εραστή
δυό πλευρές
ένα νόμισμα
να χωρά και την κορώνα και τα γράμματα
και την ώριμη πτυχή μου
και την ανώριμη γραμμή
που ακόμη δεν έχω καταφέρει
ν' ανακαλύψω.
Έστω.
Θα διεκδικήσω σιωπηλά
ό,τι πόθησα
 χωρίς να μαγαρίσω τις σκέψεις
ή την ψυχή σου.
Αν τύχει
ή
αν βρω το κουράγιο,
θα το μάθεις πόσο σε αγάπησα
από μακριά.

Πρωίμιο

Κι όταν  βρεις κείνον τον άνθρωπο
που έστω
-τότε-
μεσ' το μυαλό σου
μεσ' την ανάγκη την πολλή
θα  πλάσεις
γι' αδελφή ψυχή σου,
θ' αρχίσεις ένα κλάμα ατέλειωτο'
σπαραξικάρδιο'
πρωίμιο μιας αφήγησης
δύσκολης,
αφού ήσουν
για όλους τους πόνους τους αφόρητους
των τόσων χρόνων η αχθοφόρος.
Κι αν όντως είν'  αυτός
για το οποίο τον προορίζεις,
είναι
δεν είναι η αδελφή περιστέρα σου,
αμήχανος θ' αναρωτιέται:
θα μιλήσεις επιτέλους
ή ν΄ αρχίσει τις ερωτήσεις;

Δεν ξεφεύγεις από το παρελθόν'
είναι μονάχα μια λέξη
που χτυπάει σαν καμπάνα
για να σημάνει το παρόν. 
Μα ξέροντας πως την ακούς
και πως την έχεις ξανακούσει,
σκύβεις και σκέφτεσαι δικαίως
πως δεν αλλάζει το πατρόν.

Lucky man

Confusion

your sight an

illusion

next to me.

Controversy

your dirty sheets

to

your aromatic body.

It makes me want you.

More.

But no love is found

anywhere for me.

I call it "unlucky".

People.

Situaton.

Time.

So, if you don't

ask for love,

what are you

longing for,

lucky man?

το μπλε τριαντάφυλλο

Η πόρτα κλείνει

η ανάσα μου σβήνει

κι όμως μου φαίνεσαι όμορφος

ακόμη πολύ

Βρωμάνε οι λέξεις

το ίδιο κι οι σκέψεις

τσιγάρο και άρωμα

απο το σώμα σου

Το ύψος σου με θίγει

κι η τσάντα μου ανοίγει

για να σου προσφέρει

το λουλούδι σου

Κι όμως ήταν καλοφτιαγμένο

και ωραία δεμένο

με την κορδέλα

Ψιλοχάλασε στην τσάντα

Δεν το περίμενα πάντα

οτι θα χάριζα ένα

μπλε τραντάφυλλο

Περίμενα ηλιοβασίλεμα

ζεστή σοκολάτα στα μάτια σου,

μα το μικρό σου χαμόγελο

έκανε τα μάτια μου

να πεθάνουν στα δικά σου