Πέμπτη, 12 Νοεμβρίου 2009

Ίσως για μένα



Κι όλο ακούω
κι όλο σωπαίνω
ή απαντάω σ' ό,τι ρωτούν
κι αυτές συνέχεια αρρωσταίνουν
ή πότε πότε με φιλούν'
κι όλο ακούω, χωρίς να τραγουδώ.



.........





Ξέρω.
Φτηνοί στίχοι φωλιάζουν
στα σπλάχνα μου κι η ελπίδα
πως κάτι καλό θα μπορούσε
να γεννηθεί στη μήτρα τους σιωπά.

Αλήθεια, θέλω να σας μιλήσω, μα δε μπορώ.





"Νιώθεις μοναξιά; Ε, λοιπόν.....μη λυπάσαι...ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ Ο ΜΟΝΟΣ"



3 σχόλια:

  1. Θα σταθώ σ' αυτό το όμορφο ποίημα σου και θα σου θυμίσω πως πριν από ένα χρόνο, διαβάζοντας κάτι δικό σου που με συγκλόνησε έγραψα αυτό.

    Ψυχές και όνειρα
    σβήνουν
    μέσα στα αποκαΐδια.
    Ο ήλιος
    σκοτεινός θρηνεί.
    Η καταχνιά τ' απομεσήμερου
    κι η σιωπή των κυμάτων
    σμίγουν
    με μαύρους καπνούς.
    Ένα δάκρυ κυλά αργά
    φτάνει στη καρδιά
    αφήνοντας
    μια χαρακιά πικρή
    και τη κραυγή σου


    Στην Ελένη
    9 Δεκέμβρη 2008

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Δεν ξεχνώ αυτό το ποίημά σας κι αν και το έχω κρατήσει, χαίρομαι που υπάρχει κι εδώ έστω σε σχόλιο.

    Με συγκινείτε. Ευχαριστώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ίσως για ΄σένα ή και για όλους μας...
    Φοβερά όμορφο. Σε θαυμάζω. Μέσα σε τόσες λίγες λέξεις μια σταγόνα αλήθειας.
    Φιλιά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή