Κυριακή, 1 Νοεμβρίου 2009

Κομμάτια ανούσιων συναισθημάτων



Σιωπή


Βολτάρει ο ψυχρόαιμος αέρας ανάμεσά μας,
μα κι ο ίδιος παγώνει στο άγγιγμα
των ψυχών μας. Μόνο η σιγή έμεινε
να μας ντύνει υπομένοντας καρτερικά
τ' άδειο των δωματίων μας.


Πόνος


Τις γιορτινές τούτες μέρες παγωνιά δε σίμωσε
τ' ακροδάχτυλά μου, πείνα δεν έγδαρε το
στομάχι μου. Ο ίδιος ο Θάνατος μ' απέφυγε.
Κι όμως, το κρύο του σώματός μου κι η πεθυμιά
μιας αγκαλιάς τα σωθικά μου θέριζαν.



Ντροπή


Την ώρα που θρηνεί ο κόσμος κι οι ανάσες
ασθμαίνουν βαστώντας το βαρύ φορτίο
της δυστυχιάς, εγώ μόνη υποφέρω,
στο θόλο του νου χάνομαι
σ' ασημένια νήματα, σε χρώματα ξεπλυμένα.


Μ' ακούς;



Ο κόσμος χάνεται, η γη πεθαίνει,
μα ο ανόητος τους ασήμαντους θησαυρούς
κοιτάζει ψαχουλεύοντας στοργή.
Ποιά θλίψη τα μάτια σου γυαλίζει
κι ομορφιά χαρίζει ταιριαστή;


Φυγή



Κάλλιο καταφύγιο μου να 'ταν
των ανθρώπων σκοτούρες πνιχτές,
παρά μια σκέψη σου να βασανίζει το χαρτί
προσφέροντας ανούσιες τελετές
σ' αυτό που θα 'πρεπε να λέγεται Ζωή.








Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου